Изӕрӕй Саухал Хуыппитӕм бадзырдта:
— Ам стут, цы?
— Мидӕмӕ, Саухал, — ракаст ӕм хӕдзары ӕфсин Азаухан.
— Хуыппи хӕдзары ис?
— Абон ын райсомӕй цы зокъотӕ ӕрбарвыстай, уыдон иууылдӕр бахордта ӕмӕ хуыррытт фынӕй кӕны.
— Нӕ мӕ уырны… Кӕд мӕрдфынӕй баци. Фен-ма йӕ…
Азаухан хӕдзармӕ бацыди, ӕмӕ чысыл фӕстӕдӕр Хуыппиимӕ тыргъы фӕзындысты.
— Саухал, дӕ хуынтӕ бирӕ уӕнт! Дӕ зокъотӕ тынг хӕрзад уыдысты! — дзуры йӕм Хуыппи.
— Ӕгас ма дӕ?..
— Куыд уыныс, афтӕ!
— Уӕдӕ бирӕ цӕрдзынӕ, — фӕцӕуӕг Саухал.
— Фӕлӕу-ма, кӕдӕм цӕуыс?
— Цӕуын ӕз дӕр уӕдӕ нӕхимӕ зокъотӕ хӕрынмӕ! — дзуры Саухал Хуыппимӕ. — Ӕз та сыл дызӕрдыг кодтон, кӕд, зӕгъын, мыййаг, маргджын зокъотӕ сты!
Сланты Руслан














